Siedząc przed domem babci przypominam sobie te wszystkie spędzone tu wakacje. Cisza, spiew ptaków i pojedyncze szczekanie psów. Marchewki z cukrem, książki i taras. Jedne z najlepszych.

Kilka dnitemu chór. Rozpierała mnie pozytywna energia. Nawet przez chwilę czułam się jak w Chodzieży. Dziwne uczucie - nieopisanego szczęścia.

Rodzice wyjechali do Chorwacji zostawiając mnie u babci. Kiedy się o tym dowiedziałam, stwierdziłam, że wrócę do domu jako antałek (ostatnio podoba mi się to słowo. Btw, kojarzy mi się z pewną osobą w czarnych butach na koturnie, które wyglądają jak raciczki.) Doszłam nawet do wniosku, że będę wyglądać jak szczeniak pewnej osoby numer 2 na sznurku (nie wnikajcie). Babcia po prostu mnie rozbraja. Weźmy na przykład mój prowiant do szkoły, który składa się z: trzech kanapek, jabłka, marchewek, rzodkiewek i ogórków. Ostatnio rozśmieszył mnie nasz dialog:

- Nie wiem jak można spać w czarnej piżamie. Ja bym miała koszmary.
- Dostałam ją od mamy.
- To powiedz mamie, że jest satanistką.

Oczywiście żartowała, bo nie jest żadnym mocherowym fanatykiem. Natomiast dziadek w swoich okularkach, dziurawych skarpetkach i klapeczkach, przechodzi samego siebie. Jest wręcz moim kandydatem na najśmieszniej ubranego dziadka (oczywiście jeśli pokonałby w zawodach dziadka Blaszki, co byłoby wręcz nierealne).